Wyprawa polarna
Na przełomie roku 1976/77, i ściślej odkąd grudnia 1976 r., komandor Franciszek Wróbel i komandor Henryk Grzybek oraz wielu innych specjalistów Marynarki Wojennej wzięło udział w wyprawie polarnej połączonej z budową na Antarktyce stacji polarnej imienia Henryka Arctowskiego. Franciszek Wróbel zostaje powołany przez Instytut Ekologii Polskiej Akademii Nauk na stanowisko głównego specjalisty, odpowiada zbyt organizację wyprawy, dobranie statków, transport morski i rozładunek ze statków na wybrzeże ładunku o łącznej masie naokoło 4 000 ton, w którym to ładunku znajduje aż 3 tony trotylu, zapalniki oraz beczki z etyliną. Kmdr Franciszek Wróbel odpowiadał również zbyt prace związane z budową stacji Antarktycznej PAN. Było to manewr słuszne z uwagi na czas, sytuacja hydrometeorologiczne i wielką zaangażowanie zbyt statki, ludzi i utensylia użyty aż do transportu i rozładunku. Komandor Wróbel należał w takim razie w Polsce aż do grona osób posiadających duże doświadczenie i wiedza zagadnień polarnych. W wyprawie biorą udział również dwa statki m/s „Zabrze” i m/t „Dalmor”. Na m/s „Zabrze” przy dowództwem kapitana żeglugi wielkiej Mariana Lisa przynależny w takim razie aż do Polskich Linii Oceanicznych, płynie kierownictwo wyprawy z wybitnym polskim polarnikiem profesorem Stanisławem Rakusą-Suszczewskim na czele, zgrupowanie desantowa oraz para pracownicy gdańskiej telewizji - w sumie 17 osób. Na statek ten okrętuje się także kmdr F. Wróbel. personel liczy 45 osób. sukcesywny statek biorący udział w wyprawie, m/t „ Dalmor”, wypada aż do Przedsiębiorstwa Połowów Dalekomorskich w Gdyni, przy dowództwem kapitana żeglugi wielkiej Zenona Krzymińskiego (na nim zaokrętowany był komandor Henryk Grzybek). sumarycznie posag składała się z 165 osób.
W czasie rejsu prowadzone uprzedni szkolenia Bezpieczeństwa i Higieny Pracy z zakresu budowy, obsługi sprzętu, przeładunku, mocowania oraz zasad obsługi ładunków niebezpiecznych. jak się okazało przeszkolenia te uprzedni celowe i i tak nie uniknięto wypadków, dlaczego trudno się dziwić. Wszystkie bo prace w tamtych warunkach klimatycznych, dokąd wiatr dochodził aż do 11 skali Beaufort’a, zrywał się nagle, panowały niskie temperatury, około uprzedni lody, uprzedni bardzo trudne i społeczeństwo ludzka je wykonujący byli stale przemoczeni.
Praca na plaży King George, jednej z wysp archipelagu Szetlandów Południowych, rozpoczęła się 28 stycznia o godz. 08.00 rano, operacją lądowania. wobec pomocy amfibii zaczęto transportować pierwsze partie wyposażenia przyszłej stacji i przede wszystkim zbudowaną w ciągu rejsu na statku drewnianą „sławojkę”. Na lądzie zespół Andrzeja Fijałkowskiego przerzucała promem kolejno: traktor gąsienicowy, dźwig samochodowy, spycharkę i łazik. „Głos Wybrzeża” tak ocenił pierwszy dzień pracy ekspedycji: „Doskonała zrzeszenie pracy, ponad którą czuwał odkąd początku rejsu Franciszek Wróbel człek o wielkim doświadczeniu polarno–morskim, trud załóg statków i członków ekipy Stworzyciel pozwoliły pierwszego dnia wyładować na wybrzeże naokoło 300 ton ekwipunku”.
Rośnie stacja, która przyjmie reputacja Henryka Arctowskiego, dzień 28 lutego 1977r. zatwierdzić należy, zbyt datę jej powstania. poniekąd najpierw uruchomiono stację radiową, wprzódy w dniu 26 lutego o godzinie 03.25 czasu miejscowego nadała pierwsze depesze aż do władz w Polsce. nauczyciel Stanisław Rakusa – Suszczewski wniósł nie z trudem aż do polskiej nauki szeroki dorobek, był to jego szeroki dzień. jeszcze więcej badań naukowych przerasta potencjał finansowe i techniczne ośrodków badawczych jednego kraju. Tworzenie międzynarodowych programów badawczych, w których nie z trudem łączy się środki finansowe wszak i cenną, bywa iż unikalną, aparaturę badawczą, jednostki badawcze i specjalistów o wielkim dorobku badawczym i naukowym, staje się w chwili obecnej jedną z ważnych gildia rozwoju współczesnej nauki. Stąd w tym także polscy naukowcy wespół z uczonymi z kilku innych krajów prowadzili w rejonie Spitsbergenu i Morza Grenlandzkiego sposób geodynamiczne. w ramach udziału lokalny w Międzynarodowym Programie Badań Polarnych ORP „Kopernik” uczestniczył w miesięcznej wyprawie z ekipą naukową Instytutu Geofizyki Polskiej Akademii Nauk na Morzu Grenlandzkim i w rejonie Spitsbergenu. sposób te obejmowały swoim zasięgiem przede wszystkim skorupę ziemską o grubości odkąd 20 – 60 km. wypada zaznaczyć, iż bardzo duże znaczenie mają sposób skorupy ziemskiej na dużym obszarze mórz i oceanów.
U podstaw Międzynarodowego Programu Badań Geodynamicznych leżały bardzo istotne zadania dla celów praktycznych, zmierzające aż do sformułowania znajdujących się w centrum zainteresowania nauki nowych koncepcji poszukiwań zasobów surowcowych i źródeł energii. sposób w rejonie Morza Grenlandzkiego w przenośni i rzeczywiście pozwalają połapać się ową złożoność głębokich struktur oraz lepiej poznać mechanizmy procesów, które kształtowały skorupę ziemską w przeszłości. sposób wykonane w rejonie zachodniego Spitsbergenu oraz przyległego Morza Grenlandzkiego wzdłuż profili lodowych i morskich, na części ogólnego problemu dotyczącego geodynamiki całego basenu Morza Arktycznego zajmują szczególną pozycję w skali globu ziemskiego. Na obszarze tym występują granice kilku wielkich płyt kontynentalnych tarczy Kanadyjskiej i basenu Kanadyjskiego, tarczy Syberyjskiej oraz tarczy Fennoskandii. w takim razie pływalnia Morza Arktycznego jest idealnym obszarem dla geofizycznych i geologicznych studiów ponad naturą, historią i mechanizmem oddziaływań granic wielkich płyt.
Studia – sposób ponad głęboką strukturą skorupy ziemskiej prowadzone uprzedni metodami sejsmologii eksplozyjnej. Ładunki o masie kilkuset kilogramów odpalane uprzedni z dokładnością aż do kilku sekund w ustalonych momentach czasu na głębokości 80 metrów. udział międzynarodowa zespołów fryc (Hamburg and Munster Universities), Norwegii (Bergen University), Ameryka (Saint Louis University) i lokalny (Polska Akademia Nauk), których członkowie brali udział w wyprawach na pokładzie „Kopernika”, zgodnie z dowódcy tej jednostki komandora Franciszka Wróbla, układała się bardzo prawidłowo i pozwalała na ukończenie złożonych programów badawczych. Drugim statkiem badawczym wykonującym w tym okresie sposób w rejonie Spitsbergenu i Morza Grenlandzkiego był R/v „H. U. Sverdrup , bandery norweskiej.