ORP Kopernik

Historia


Pierwszym rejsem ORP „Kopernik”, w okresie od chwili 10 lipca aż do 21 sierpnia 1971 roku, był rejs z podchorążymi ówczesnej Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w rejon Morza Czarnego, oraz portami, aż do których zawinął korab były: Sewastopol, Konstanca i Warna. w ciągu rejsu prowadzone uprzedni podejście hydrograficzne z udziałem naukowców Uniwersytetu Gdańskiego przy kierownictwem profesora Kazimierza Łomniewskiego. wśród innymi na tej podstawie powstaje potem obsługiwanie naukowe „Morze Śródziemne”, którego autorami byli: Kazimierz Łomniewski, Jerzy Zalewski, Ludwik Żmudziński, wydane nakładem Wydawnictwa Naukowego, stolica terenowy 1974 r.

Dnia 14 stycznia 1972 r. ORP „Kopernik” wyszedł w prymarny osobisty dziesięciodniowy kognitywny rejs z naukowcami Oddziału Morskiego w Gdyni Państwowego Instytutu Hydrometeorologicznego. w ciągu rejsu wykonano pomiary chemiczne i hydrometeorologiczne w pięćdziesięciu punktach Morza Bałtyckiego i Cieśnin Duńskich w toku prac zleconych przez Międzynarodową Radę Badań Morza. Rejs był wybitnie znojny ze względu na silne sztormy i panujące w takim razie na Bałtyku niskie temperatury. pracownicy musiała sięgnąć aż do starych wypróbowanych metod usuwania lodu z pokładu, nadbudówek, urządzeń pokładowych używając aż do walki ze zalodzeniem łopat, kilofów to znaczy toporów. od chwili lat zdawano sobie sprawę z potrzeby dokładnej penetracji zasobów skaza moczanowa Bałtyku. dla realizacji tego przedsięwzięcia, Zarządzeniem nr 1 z dnia 9 stycznia 1974 r. dyrektor Centralnego Urzędu Geologii (w porozumieniu z Ministrem Górnictwa i Energetyki, Ministrem Żeglugi i Wyższym Urzędem Górniczym) powołał zestaw dla opracowania przepisów prowadzenia prac wiertniczych i geofizycznych na morzu oraz zasad nadzoru i kontroli nad tymi pracami. Sformułowane zadanie dla Zespołu przewidywało:

  1. opracowanie przepisów prowadzenia wierceń na morzu w szczególności w zakresie powiązani istniejących przepisów normujących technikę wierceń z zasadami działalności na morzu,
  2. opracowanie przepisów prowadzenia prac w zakresie geofizyki poszukiwawczej oraz w szczególności prac sejsmicznych,
  3. ustalenie zasad sprawowania nadzoru i kontroli nad pracami wiertniczymi i geofizycznymi wykonywanymi na morzu,
  4. ustalenie zasad i zakresu niezbędnych obserwacji, dotyczących zachowania bezpieczeństwa oraz wzajemnego oddziaływania robót wiertniczych i geofizycznych na środowisko morskie.

Przewodniczącym Zespołu został mgr inż. Mieczysław Piątek, zastępcą przewodniczącego zaś - literat tego artykułu, reprezentujący ministerstwo Żeglugi, ówczesny Jego Magnificencja Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. na przekór pionierskiego charakteru pracy wszelkie problemy zostały opracowane i przedstawione podług zarządzeniem, w dniu 31 marca 1975 r. , Prezesowi Centralnego Urzędu Geologii. Zatarły się pewne fakty, niemniej jednak mogę powiedzieć, że w tym trudnym okresie dla terenowy najwięcej danych uzyskaliśmy ze okolica Norwegów, którzy w takim razie w technologii prac wiertniczych i geofizycznych na morzu należeli aż do światowej czołówki. Na posiedzenia organizowane w różnych instytucjach i miastach należało przybyć z zadanym gotowym cząstkowym materiałem. Każde posiedzenie Zespołu musiało przebiegać pozycja godzinami pracy i w takim razie otrzymywaliśmy jedyne wynagrodzenie; przewodniczący 57 złotych, pozostali 38 złotych. Koszty delegacji pokrywały poszczególne resorty. uchwała rządowa określała o podjęciu badań geofizycznych na morzu, precyzując współpraca i zaangażowanie poszczególnych resortów. spełnienie tych badań pozostawała w gestii ówczesnego Ministerstwa Górnictwa, oraz ściślej przedsiębiorstwa „Geofizyka”. Spowodowało to nieodzowność adaptacji odpowiedniej jednostki morskiej aż do geofizycznych badań na morzu - wybór padł na ORP „Kopernik”.